منو نسپار به فصل رفته عشق

مدتها فکر می کردم دیگر در ایران دوستانی نخواهم داشت، بچه ها یا از ایران رفته بودند یا سرشان با زندگی  و کارشان آنقدر گرم بود که تماسمان محدود به مناسبتها شده بود، ولی اینطور نشد.

کپی های کوچک دوستان

حتی تصور کردنش هم مشکل است که بچه های دوستانت را ببینی که دارند تلاش می کنند راه بروند یا پستانکشان را می جوند، دوستانی که با هم سر به سر آدم و عالم می گذاشتید و شیطنت می کردید حالا خانه و زندگی مستقل خودشان  را دارند و البته کودکی شبیه خودشان.

جدید و صمیمی

بعضی ها هی اصرار دارند که تو را ببینند ولی وقتش که می رسد، متوجه می شوی، آمدنشان دیدارشان همه از سر رفع تکلیف بوده در عوض بعضی ها بی سر و صدا می آیند و یار غار می شوند، نمی شود راحت ازشان خداحاقظی کرد و دوریشان محسوس می شود.

و اما سفر

فکر می کنم سفر آدمها را عوض می کند و حتی دنیا را